انً اوًل بیتٍ وُضع للنّاس للذی ببکًة مبارکاً و هدًی للعالمین
به درستی که نخستین خانه ای که برای مردم قرار داده شده خانه ای در مکه است که مبارک گردانیده شد و آن هدایتی برای جهانیان است.
سوره مبارکه آل عمران، آیه 96
این جا میعادگه است، میعادگه خدا، ابراهیم، محمد و مردم و تو؟ تا "تویی" ، این جا غایبی، مردم شو! ای که جامه مردم بر تن داری، که: «مردم ناموس خدایند، خانواده خدایند و خدا نسبت به خانواده اش از هرکس غیرتمند تر است.»
و این جا حرم اوست. درون حریم او، خانه او! این جا «خانه مردم» است.
انً اوًل بیتٍ وُضع للنّاس للذی ببکًة مبارکاً و هدًی للعالمین.
تو - تا "تو" یی- در حرم راه نداری.
«بیت عتیق» است، عتیق، از «عتق» آزاد کردن بنده، عتیق: آزاد!! «خانه ای که از مالکیت شخصی، از سلطنت جباران و حکام آزاد است، کسی را بر آن دستی نیست، صاحبخانه، خداست و اهل خانه ، مردم!»
و این است که هرگاه چهار فرسنگ از دیارت، خانه ات، دور می شوی، مسافری،نمازت را شکسته می خوانی، نیمه، نماز مسافر! و این جا از هر گوشه جهان آمده باشی، تمام می خوانی، که به خانه خود آمدی، مسافر نیستی، به میهنت، دیارت، حریم امنیتت، خانه ات «بازگشته ای».
در کشور خود، خانه خود، غریب بودی، مسافر بودی، این جا ای نی بریده مطرود، تبعیدی غربت زمین: انسان! به نیستان خویش بازآمده ای، به زادگاه راستین خویش رجعت کرده ای.
زنده یاد دکتر علی شریعتی
